MRT Serye: The Real Story of Karla and Ryan (Part 3)

"Ayos lang ako no. Wala yan. Mga haters at bashers lang yan. Talagang kumampi pa sila sa ungentleman na lalake na yun. Salamat mga friendships pero oks lang ako". At binaba na ni Karla ang phone pagkatapos ng mahaba nilang kwentuhan ng bestfriend niyang si Jane. Nag-aalala kasi ito sa kanya dahil nga sa dami ng mga hate messages at pambabash na inaabot nya ngayon sa social media.

Palabang babae si Karla. Kaya ito rin ang gusto nyang ipakita ngayon sa kabila ng matinding dagok na nangyayari ngayon sa buhay nya. Ayaw nya makita at maramdaman ng mga kaibigan nya na nalulungkot sya sa nangyayari. Ngayon, mag isa siya sa kanyang condo. Nakaupo siya sa kanyang single sized bed na may pink na Hello Kitty cover habang nakatingin siya sa picture ng family nya sa may side table ng kama nya. Namiss nya bigla ang pamilya nya sa probinsya. At bigla lumabo ang kanyang paningin. Napuno pala ng luha ang mga mata nya ng unti unti.


"Hay naku, wala ito. Hayaan ko sila at magsawa sila kadadakdak dyan. Di naman sila yung nakaranas na tumayo ng matagal dun at mapahiya sa kakatitig nung manhid na lalakeng yun. Kala nya di ko napapansin pagtingin tingin nya sa kin. Di naman pala ko papaupuin. Buisit talaga." Sabay punas ng luha gamit ang kanyang mga kamay.


"Makaligo na nga lang muna. May gimik pa nga pala kami nila Jane mamayang 5pm. Makapag unwind muna at kailangan ko ito ngayon. Ayoko rin magisang mag mukmok dito. Tama na muna internet at facebook at naii-stress lang ako sa mga nababasa ko."

 
Pagkatapos maligo, gumayak na si Karla at bumyahe papunta sa Eastwood kung saan sila magkikita nila Jane at ng ilan pa nilang barkada. Iniwasan din muna nya ang sumakay ng MRT dahil sa kaba na may makakilala sa kanya. Lalo ngayon at kalat na kalat na rin ang picture nya sa Facebook. Nag UBER na lang muna siya para safe. Pero kahit dito ay nappraning pa rin siya dahil lumilinga linga yung driver sa kanya at parang napapangiti pa ito at parang may tinawagan pa sa cellphone nung inabot sila ng stop light sa bandang Katipunan at narinig nyang sinasabi na "oo pare, eto nakasakay sya. At least dito wala siyang kaagaw sa upuan" sabay tawa. "May problema po ba?" ang tanong nya para ipaalam na napansin nya ang nangyayari. Sagot nung driver ay wala naman, at nag-green na nga ang stop light at dumiretso na sila sa byahe.

Pagdating sa Libis, dumiretso siya sa napagusapang meeting place sa Coffee Bean sa may Eastwood Mall. Dahil sa nangyari kanina, medyo naging ilag si Karla na makipagtinginan na o magpakita ng mukha sa ibang tao. Posible kasi na makilala siya ng mga ito. Naghanap siya agad ng upuan dun sa may sulok. Dumiretso sya dun. Di tulad ng dati, umoorder agad siya ng paborito nyang Caramel Machiatto pero sa takot na baka makilala siya ng ibang customer, umupo na lang muna siya. Nakarinig siya ng tawanan sa may gilid nya. Isang grupo ng apat na lalake ang nakatingin sa lugar nya habang hawak ang smart phones. Dinig na dinig nya ang usapan. Sabi pa nung isa "Pare, ok daw yan. Sige na, lapitan mo baka pumayag kahit 500 pesos. O kaya baka kahit 100 pesos card pang MRT e puede na rin. hahahaha"

Ang karaniwang Karla ay matapang. Kung kahapon ito nangyari ay malamang na sinugod nya at sinampal ang lalakeng ito. Subalit iba ang naramdaman nya ngayon. Na nagiisa siya na kinukutya ng mga tao. Mga taong di naman siya lubusan na kilala pero ngayon ay hinuhusgahan nila. Pero naalala nya, siya rin kasi ang nagsimula. Siya na nanghusga sa lalaking di lang naman siya pinaupo sa MRT pero andami na nyang sinabi. Nilait pa nya pati ang itsura. Napagtanto nya na di nya rin naisip ang masasabi ng ibang tao sa kanya.

"Kasalanan ko rin. Oo, nagkamali ako. Pero ano na ang gagawin ko? Marami nang tao ang galit. Marami na ang nanghuhusga" At muling tumulo ang luha sa mga mata ni Karla. Tumayo siya at lumakad ng mabilis. Ni hindi nya nilingon ang grupo ng lalake dahil alam nya na tinatawanan lang sya ng mga ito. Mabilis siyang lumabas, lumuluha at di alam kung ano ang susunod na gagawin.

Dire-diretso siya sa pinto palabas at dahil sa di nya pagtingin sa dinadaanan, di nya namalayan na may isa palang lalake na papasok naman sa loob ng coffee shop. Nabangga nya ito at siya ay napaupo sa sahig dahil sa nangyari. Nagtawanan ang mga tao dahil sa eksena.

Hindi agad nakabangon si Karla sa nangyari. At tuloy pa rin ang pagtulo ng luha sa kanyang mata. Nang inabot ng lalake ang kanyang kamay mula sa pagkakaupo nya sa sahig.

""Miss, ayos ka lang? Pasensya ka na. Di rin kita nakita agad. Masakit ba? Bakit ka umiiyak?"

Part 1 of MRT Serye
Part 2 of MRT Serye


Bukas po ang katuloy ng ating MRT Serye (Part 4 at mga susunod pa). Pakilike po ang ating Facebook Page na Libreng Kwento Daily para po sa mga updates. Salamat po.

MRT Serye: The Real Story of Karla and Ryan (Part 2)

Nakilala na ni Ryan ang babaeng tinitingnan lang nya sa MRT kahapon sa pinaka di inaasahang pagkakataon. Karla pala ang pangalan nya. Pero naiinis siya at sa ganitong paraan pa nya nalaman kung sino ito. Inisip nya tuloy,kung naglakas loob lang sana siya sa pag approach at pagpapaupo kay Karla, di sana ay mas ok ang sitwasyon. Di sana siya "sikat" ngayon sa Facebook at pinagppyestahan ng kung sino sino. 

 

Nacurious din siya sa dami ng shares at comments sa mismong post. Binasa nya ang ilan. Huminga muna siya ng malalim dahil inaasahan na nya ang mga maiinit na salita laban sa kanya dahil nga sa di nya pagiging gentleman para kay Karla.

"Kasalanan ko naman kasi eh. Kalalake kong tao, di ko man lang siya pinaupo. Ano kayang mga insulto ang sasabihin ng mga tao sa kin?"


--"grabe ka naman makalait na babae ka, kala mo kagaganda mo."

--"ano feeling mo, entitled ka nang paupuin dahil babae ka? feeling ka masyado. lakas mo pa manlait."

--"pokpok ka palang babae ka. Kung makapagsalita ka sa kapwa mo kala mo kung sinong malinis"


Napaatras si Ryan sa nabasa. Hindi nya akalain na ang maraming comments pala ay patungkol lahat hindi sa kanya kundi kay Karla. At siya ang nakakuha ng simpatiya ng mga tao. Natuwa siya sa nangyari. Sa kabilang banda, nalungkot siya. Naalala nya si Karla. Si Karla pala ngayon ang pinagkakaisahan ng mga tao. Oo, tama naman sila. Medyo nakakainsulto ang mga sinabi ni Karla sa kanya. Pero sa kanya, alam nya na siya rin kasi talaga ang may kasalanan. Nabahag kasi ang buntot nya. At yung pagtingin nya ng pasimple ang siguro nakagalit din kay Karla lalo. At naisip pa nya e baka naalala pa nito yung pagkakatapak nya sa sapatos nito nung nakaraan.


"Hay, ano ba gagawin ko? Andami kong naiisip tuloy. May mga nagpost na rin ng pangalan ko. Malamang kilala na ko ni Karla. Pero paano na siya? Teka, imessage ko siya ng makahingi ng paumanhin."


Nang susubukan na nyang imessage ito, di na nya nagawa dahil nadeactivate na pala ni Karla ang pag accept ng mensahe mula sa ibang tao. Walang nagawa si Ryan kundi magisip kung pano aayusin ang gusot. At iniisip din nya kung pano nya muling makikita si Karla.

Click here for the other parts:
Part 1 of MRT Serye
Part 3 of MRT Serye


Please like our page para din po makaupdate kayo agad sa kasunod na mga kwento
-> Libreng Kwento Daily

MRT Serye: The Real Story of Karla and Ryan (Part 1)

"Putik. Late na naman ako. Hirap talaga maging mahirap. Kung ihihinto ko trabaho ko, hindi ako makakapag-aral. Kaso yung trabaho ko naman din ang nagiging dahilan kaya nagkakandalate ako at nahihirapan sa pag-aaral ko. Pesteng buhay nga naman oo."

Himutok sa sarili ni Ryan, isang masipag na binata at working student, habang nakasakay sa MRT papasok sa eskwela. Halos walang araw na di siya nagmamadali sa pagpasok tuwing umaga. Masuwerte pa siya ng araw na yon at nakasakay agad siya sa MRT at nakaupo pa nga dahil kadalasan, abot hanggang sa kalsada na ang pila ng tao. At pagpasok mo pa sa tren ay gasardinas ang siksikan. Yung tipong papasok ka pa lang, amoy uwian ka na. Pag mas minalas malas pa, nasisira ang tren at walang magawa ang mga pasahero kundi maglakad sa riles at bumaba para makipagsapalaran namang makasakay sa bus.

"Buti nacharge ko itong phone ko. Soundtrip muna ng makalimot sa problema. Maya ko na lang isipin yung late late nayan at wala naman na ding magagawa. Sana lang di ako ibagsak ng terror kong prof sa Calculus. Pang ilang late ko na ba to? Buti at naipapasa ko pa ang exams namin."

Habang nakaheadset at nakikinig sa playlist nya ng mga banda nyang paborito, nakatungo si Ryan at pinipilit na labanan ang antok dahil baka lumampas sya ng bababaang istasyon. Huminto sa Cubao station ang tren at parang mga sundalo sa palabas na 300 na nagtulakan ang mga gustong makababa at makasakay. Normal na ang ganitong eksena kaya di na rin pansin ni Ryan ang nangyayari. Nakakulong na ang kanyang isip sa pinapakinggang kanta ng Parokya ni Edgar. Nang may pamilyar na tanawin siyang naaninag sa bandang sahig. Sapatos. Violet na Nike Free na may sintas na pink. Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Ryan. "Shit, sya ba uli ito?". At dahan dahan nyang itiningala ang kanyang ulo. "Sya nga."

Dahil halos parehong oras na sumasakay si Ryan sa MRT, di maiiwasang mamukhaan na nya ang ilan sa mga nakakasabay nya. At isa na rito ang babaeng ito na tumatak sa kanyang memorya ang itsura lalo na ang sapatos nito. Nung una nya itong nakita dalawang linggo na ang nakakalipas,medyo natarayan pa siya at nasupladahan nito. Natapakan nya kasi ang paa nito habang naguunahan ang mga taong pumasoks a tren habang suot ang sapatos na ito mismo. Nagalit at inismidan siya nito kahit pa nagsorry naman siya. Di na lang umimik si Ryan. Pero ng napalingon siya sa mukha ng babae, kahit masungit pa ang mukha nito sa kanya ay napansin nya ang mata nito at mga labi. "Ang expressive naman". Natulala si Ryan at unti unti nagsara na ang pinto ng tren, at naiwan siya at di nakasakay.

Ngayon, andito na naman ang babae sa harapan nya. Tiningnan nya muli ito. "Ang ganda pala talaga nya". Naka ilang tingin siya at lingid sa kanyang kaalaman, napansin ito ng babae. "Paupuin ko kaya siya? Kaso, baka maalala nya na ako yung umapak sa kanya. Baka magalit uli. Mataray pa naman ito. Saka baka sabihin pa stalker ako o kaya papansin. Hmm. Hay naku, di bale pababa na naman ako after 2 stations. Wag na lang. Kunwari na lang wala akong nakita." At ganon na nga ang ginawa ni Ryan. Di nya pinaupo ang babae at bumaba ng MRT pagdating ng Boni Station.

Naging normal ang araw ni Ryan. Pagkatapos ng eskwela, dumiretso siya sa trabaho nya. Pagod at gutom, umuwi nung gabi sa kanilang bahay. Kumain muna ng konting hapunan na di na nya halos matapos sa antok, at saka siya natulog. Ang di nya alam, ito na pala ang huling araw na magiging normal ang routine ng buhay nya.



*twit twit*


"Dami namang text at alerts! Kung kelan pa wala naman akong pasok saka pa naman ako nagising ng maaga sa ingay ng mga to. Importante ba mga sasabihin nyo ha?"

Kinuha ni Ryan ang cellphone. 23 text messages. At napakaraming Facebook messages and notifications. Nagtaka sya kasi di naman siya ganon kaactive sa social media para magkaroon ng ganong karaming notifications. Pagbukas nya ng unang message "Pare, sikat ka na. Paautograph naman." sabi ng unang message. At yung mga sumunod pa, halos ganon din ang sinasabi. At may mga links pa na nakaattach sa message. Litong lito si Ryan sa nangyari. Nung una ay naisip pa nya na baka virus ito dahil halos pare pareho sinasabi ng mga tao sa kanya. Pero nagtaka sya pati sa text ay ganon din. Na sikat na raw siya at tingnan daw nya yung mga posts sa FB nya. Kaya kinlick na rin nya ang link na binigay ng isa sa mga kaibigan.

--------------
"ShoutOut Nga Pala Dun Sa Lalaki Knina Sa MRT. (Pauwi Ako Sa Condo. Sumakay Ako MRT mula North Ave. To Araneta Cubao )
Nasa Harap Mo Ko. Ano Manlang Sna Yung Kusa Kang Nagpa-Upo. Pa-Tingin Tingin Kapa. Kala Mo Hindi Ko Nahahalata. Yung Pagiging Un-Gentleman Mo.. Sana Hindi yan Gawin Sa Nanay Mo. Sigurado Naman Matanda Nadin Nanay Mo. At Kung May Kapatid Kang Babae. (Kung Meron Man )
Kung Ano Yung Kina-Pangit Ng Mukha Mo.. Yung Din Kina-Pangit Ng Ugali Mo. Bagay Na Bagay yung Mukha Mo Sa Ugali. Perfect Combination Pare! Haha!"




---------

"Jejemon ata ito ah. Ano naman kaya kinalaman ko dito? Patawa naman itong link na to. Wala namang kwenta."

Ito ang naging reaksyon ni Ryan pagkabasa sa caption. Pero pagscroll down nya, nagulantang siya sa kanyang nakita.

"Putek, ako to ah. Kahapon to sa MRT! Hayop na yan. Sinong gago ang kumuha ng picture ko dun. Saka ilang shares and like na ito ah. Eto pala sinasabi nila Marvin na sikat na raw ako! Buisit. Sinong hayop ang gumawa nito? Napagtripan ata ako ng mga tropa ko. Ano ba to?" 

Tiningnan ni Ryan kung sinong profile ang nagsulat ng post at nag upload ng picture nya. Karla. Karla ang pangalan ng babaeng nagagalit sa kanya. Nagpanting ang tenga ni Ryan. Kinlick nya agad ang message button para kausapin at pagsabihan ang babaeng ito na burahin ang post na ito kung hindi ay mananagot ito sa kanya.

Habang tinatype ni Ryan ang kanyang message, napatingin sya sa profile picture ni Karla.

"Karla? Teka. Pamilyar itong mukhang ito ah. Parang... Parang... Siya nga ba? Sya nga! Karla pala ang pangalan nya. Ang ganda talaga nya. Si Violet Nike shoes. Karla pala....

...Pero teka, mali mali! Mali sya ng akala! Bakit Karla. Bakit mo ginawa ito? Teka, ano ba nangyari kahapon? Ah. Oo nga pala, natorpe ako na paupuin siya. Pagkakataon na kasi sana eh. Naku naman! Napasama pa. At napansin pala nya na tumitingin ako sa kanya! Mali ka ng akala Karla. Grrr buiset! Ano ngayon ang gagawin ko! Laking trobol nito. Kaasar talaga!"


Click here for the next parts:
Part 2 of MRT Serye - Si Karla at ang aral ng pangyayari
Part 3 of MRT Serye - Ang pagtatagpo ng landas

Please like our page para din po makaupdate kayo agad sa kasunod na mga kwento
-> Libreng Kwento Daily

FYI: Kathang isip lang po ito ng sumulat at inspired lamang po sa naging trending na kwento natin nitong maghapon tungkol sa 2 tao sa MRT. 

Push Mo Yan

Ayoko na minsan manood ng balita. Halos pare pareho na lang. Kasalanan din kasi ng news na ang hinahighlight ay yung patayan. Yun naman kasi ang mabenta. Kailangang kumita para magpatuloy ang media. Bias? Lahat naman may bias eh. Nasa tin din kasi yan kung pano iabsorb ang balita. May iba tanggap ng tanggap, di na nagiisip. May iba naman sobra sa isip, wala nang tinanggap na tama.

Pero andami namang ibang magagandang balita. Sana binabalanse din. Tulad ng pagayos ng maraming sistema sa gobyerno. Tulad ng pagpapalit ng bantay at sistema sa kulungan. Mga ahensya na iniimprove ang serbisyo. Magagandang balita yan na napanood ko pero sa tingin ko, lamang pa rin talaga sa balita yung patayan. Sabagay,sabi nga nag iba ay dati na namang ganyan eh. 

Sa totoo lang, what bothers me more than the violence is on how people are starting to change the way they think about these things. Ngayon kasi, makakabasa ka ng komento na "imposible namang inosente yun, matutulog ka ba naman sa bahay ng pusher" about sa case nung criminology student na nabaril. O kaya naman yung napatay ng di kilalang gun men na 5 tao sa sementeryo. Isa yung 26 yr old na chef sa Makati na nagcecelebrate ng bday at bumisita sa magulang nya na napatay din na mga caretaker naman dun at nadamay pa ang 2 pang kapitbahay nila. Sabi agad e "yan talaga lungga ng pot session eh, malamang mga gumagamit ang mga yan". Kahit pa sabi sa balita, 2 lang dun sa limang napatay ang naidentify ng pulis na drug personalities. Ambilis lang ng panghuhusga ng tao ngayon. Ngayon, generalization, association and common knowledge, basis na ng tao na husgahan ang kapwa nila at isiping "deserving lang sila na mamatay". 

How about the Ateneo teacher who's a known anti-drugs advocate yet marami pa rin ang mababasang comment na baka nga kasi adik din o pusher talaga sya. How about the asset na pinatay din na kapatid pa ng pulis na posibleng binalikan lang pero pinagbibintangan na ring adik ng iba? Para bang ngayon, andali na lang sabihing dapat mamatay ang isang tao dahil lang nadikit siya sa usapang drugs o kahit sa mga tao na nagddrugs. I wonder how many of us have known and tolerated a person whom used or sold drugs? What if madalas mo pala siyang kasama? What if kapamilya mo siya? Ok lang ba sa yo na pagisipang kang kasing guilty ng tao na yun? Payag ka ba sa justifiction ng iba na "sasama ka ba sa alam mong adik o pusher" o kaya yung iba pa na "e kung talagang mahal mo, dapat turuan mong magbago yung kilala mo"? Well, that's so freakin idealistic like it's that easy for people to change their drug habits. Or parang ganon na lang kadali lumayo sa mga taong malapit sa yo kahit alam mong may ginagawa silang mali. 

 Then naalala ko, some years ago siguro mga 15 yrs na mahigit nung panahong single pa ko at nakatira pa ko sa parents ko. Mahirap pa ang tubig sa bahay ng mga magulang ko noon. Kaya gising ako hanggang madaling araw para magipon ng tubig at punuin ang tangke namin dahil ganoong oras lang nagkakaroon at di pa nga araw araw. One night, I was outside fixing the hose and then I saw a friend walking outside and then he greeted me. I sensed that there's something strange about him. The way he talked, acted and even smelled. Tinanong ko siya kung lasing sya. Natawa lang. Tapos umamin siya na nakatira siya ng shabu. Nagulat ako. Tinanong ko siya bakit nya ginagawa yun. Sabi nya, napasama lang sa mga kaklase nya pero di naman daw siya adik. Defensive agad, ganon ata talaga. Sabi ko, sana subok lang yun at wag nya nang ituloy kasi baka mahirapan na siya makaiwas sa susunod. Sabi nya oo naman daw. Subok lang talaga. Pangalawang beses pa lang naman daw nya yun. At sabi nya wala naman daw nagbago sa kanya kahit may tama siya. Mas masaya pa nga raw pakiramdam nya. Tapos medyo napatagal pa kwentuhan namin hanggang mapagod na rin siya siguro sa kakakwento at umuwi na at ako naman inayos ko na yung tubig namin na malapit nang mapuno sa tangke. Hinayaan ko syang magkwento ng magkwento pero dahil bata pa ko at unang beses ko nakaencounter ng taong sabog, medyo takot din ako nun para sa kanya at para sa sarili ko.

At that time, we were still both single. After that happened, I was really praying for this guy since we knew each other since we were young that he would not get addicted to it because I knew how his family was looking forward to him finishing his studies and finally have a job to help them. Good thing that this person changed. He has his own family now and a very responsible father to his children. And he was able to stay away from drugs even before he graduated. And he even rarely drink alcohol now and last time I heard, he's even trying to quit smoking. 

Unfortunately, hindi ito ang lahat ng kwento sa mga kalaro at kababata ko noon. Nabalitaan ko lang din na 3 yung nadampot na sa may malapit sa lugar namin na gumagamit pa rin daw ng droga at isa pa ang hinahanap ng mga pulis nung nakaraang buwan. Lumaki ako malapit sa mga ganitong tao. Ilang hakbang lang ang layo namin sa lugar nila sa tinatawag na "looban" o "squatters area". Hindi naman kami squatter dahil kahit pano, nakapagpundar ang lolo ko ng lupa pero dahil malapit ang lugar namin sa kanila, sila ang nakalakhan kong mga kalaro noong bata pa ko. Masasabi kong iba talaga ang buhay sa "looban". Yung tingin ng iba ay kuta ng lahat ng patapon na at walang magandang maibubunga sa lipunan. May punto naman sila. Pero ang mali lang sa punto nila,  nakalimutan nila na tao rin ang mga ito. Na may buhay din, may mga pamilya at nagmamahalan. Marami ako sa mga nakasalamuha dun ang maayos na ang buhay at nagcocontribute na rin sa lipunan natin sa abot ng kanilang makakaya habang nabubuhay ng marangal kasama ang kanilang mga pamilya. May iba na mas busilak pa ang puso kesa sa karamihan sa nangmamata sa kanila. At marami sa kanila ay nakapagturo din sa kin ng maraming aral sa buhay kaya ko narating ang kung ano ang sitwasyon ko ngayon.

Naisip ko bigla, paano kung yung paguusap namin ng kaibigan ko na yun noon ay nangyari ngayon? Paano kung natiktikan siya galing sa pag-pot session nila at nasundan siya pauwi? 2am yun, napadaan siya sa may amin. Naguusap kami ng ganong oras. Kaming 2 lang ang taong gising. Sya ay sabog, at ako naman ay nakashorts at sando lang at patpatin ang katawan na puede na ring ihalintulad sa adik ang hulma. Paano kung hinuli kami? Paano kung di lang huli? Paano kung mga vigilante ang bumanat sa min?Paano kung sabihin na adik at pusher kami pareho na nakasulat sa cardboard? Kung sasabihin ng pamilya ko na di ako nagddrugs, may  maniniwala kaya? Sasabihin kaya ng mga tao na "2am, nasa labas, naguusap tapos sabog pa yung isa. May inosente ba na gising ng ganong oras at nakikipagusap sa sabog? E baka nagsisimula pa lang tumira kaya di pa siya tinatamaan. o baka siya pa mismo nagbebenta.". Parang ganyan siguro ang magiging opinyon ng tao sa min.

Naisip ko rin, yung mga ganitong kwento kaya ng mga posibleng inosenteng tao na nadadamay, mapapahinto kaya nyan yung mga nagsasabi na "Mga sindikato lang din yan na nagpapatayan. Inuunahan na nila bago makakanta pa. Isip isip naman kasi ng konti. Wag puro sisi.". Sa toto lang, nakakapagod na rin itong marinig lalo na at kala mo e sila pa lang ang taong nakaisip at nakapagsabi nun. Or maybe these stories of possibly innocent people that were killed will make them start considering the thought na "E pano kung yung mga matitino na pala ang pinapatay ng mga sindikato tapos sila ang palalabasing masama para happy happy pa rin sila" o kaya eh "paano kung nadamay lang pala talaga yung iba?". The President, the Chief PNP and now the DOJ Secretary also informed us na may patong na ang ulo nila. Matataas na tao na sila. Kaya nilang maprotektahan ang sarili nila pero tinatarget pa din sila dahil alam ng mga masasama na malaking bagay pag nawala sila. Pero since mahirap silang targetin, tingin nyo ba hindi puedeng targetin yung mga leaders na mas mabababa? Yung mga assets? Yung mga pulis nating tapat sa serbisyo? At pagkatapos ay sila ang palalabasing masama pag nagawan na sila ng di kanais nais?


And also, I appreciate all the good changes. I welcome all the good things that is happening now. Yung sa kalinisan, disiplina, pag-alis ng red tape, etc. Maganda lahat yan. I'm saying this as this might hold down the guards of the defensive ones. This post is not about the president.  It's not about the police or the justice system. I'm sure na kung may political will ang leaders natin, mahahanapan nila ng solusyon ang lahat ng epekto ng nangyayari sa bansa. 

Hindi ito tungkol sa kanila. Tungkol ito sa mga totoong nangyari at nangyayari sa paligid.  It's also about us holding on to our morality and sanity amidst the bombardment of stories of violence that could lead us to either in an outrage against it or to a totally desensitized person having zero empathy for others. Mahirap ang maging walang pake, lalo na pag ikaw na ang sumunod na biktima at malaman mo at huli na na yung ibang tao ay wala na rin palang paki sa yo.

Asong Gala Naman O

Yung aksidente sa kalye, yan yung puede sana maiwasan at di mangyari kung pareho lang nag iingat yung drivers at yung mga tumatawid. Simpleng pagsunod sa batas. Pero minsan nangyayari yan dahil sa mga di marunong talagang tumawid. Hindi yung matatandang matitigas ang ulo kundi yung mga bata halimbawa na talagang maliliit pa na di dapat pabayaan. Kahapon lang nakabundol ako. Hindi ng bata. Ng aso. 

Sinundo ko kasi yung asawa ko dun sa may terminal ng shuttle pauwi ng bahay. Kasama ko pa ang panganay kong anak. Sa uasual na daan namin ako nagmaneho. Diretso lang yun at medyo madilim. Wala ako nakikitang kahit sinong tao sa paligid. May dumaan na aso sa harap ko. Nakatawid naman at di ko natamaan. Tapos kaya pala siya tumatakbo ay may isa pang aso na humahabol sa kanya. At yun ang di ko naiwasan. Boom!

Binagalan ko ang takbo at tumingin ako sa likod ko ko kung ano nangyari sa aso. Nagulat ang asawa ko sa nangyari dahil di nya nakita ang nangyari. Ng makita ko na wala naman yung aso  sa kalsada, inisip ko na malamang ay di naman napuruhan dahil di naman din ako mabilis noon lalo na at kakapadaan ko nga lang dun sa isang aso na hinahabol nya. 

No dogs were harmed in taking this photo.

Papaandar na ko ng bigla na lang may sumigaw ng "Hoy" sa amin. Nakita ko 2 lalake. Naging 3, apat. Pasugod sila sa kotse. Binaba ko ang salamin at sabi ko, di ko naiwasan yung aso dahil tumakbo ng mabilis. Siya ang bumangga sa amin kung tutuusin. Itatabi ko na yung sasakyan para kausapin sila dahil nakagilid kami, galit na sumugod yung isa. Sabi ko kung aso lang problema, bakit naghahanap pa ata sila ng away. Sabi walang away daw pero bakit daw ako aalis. Sabi ko tingnan nila ang traffic at itatabi ko lang. May kasama akong bata kaya wag sila gagawa ng di maganda. 

Patawag na rin sana ako sa kaibigan kong pulis dahil di ko gusto ang nangyayari. Maya maya ay lumapit yung matandang lalake na kasama nila. Tinanong ko kung sino ba yung may ari ng aso. Siya raw yun. Bumibili siya sa tindahan at yun nga at humabol yung 2 aso sa kanya. Sabi ko nakita nya naman ang nangyari at hindi ko halos kasalanan yun. Unang una, di dapat pagala gala ang aso sa kalye ng ganon ganon lang. Sabi nya oo nga eh pero napilay daw ang aso nya. Sabi ko naman e sige eto na lang ang pampagamot sabay abot ng pera na lang para matapos na. Tinanong ko siya kung sino ba yung isang lalake na galit na galit at gusto kaming sugurin. Lasing daw yun at wag ko na lang pansinin daw. Sabi ko ay di puede kasi ang ganon. May kasama akong bata. Di naman ako tatakas. Kung tutuusin puede ko na takbuhan yung nangyari pero huminto ako para tingnan kung ano ang nangyari. Tapos ganon ang gagawin. Sabi ko rin ay patawag na ko sa pulis ng pagkakataon na yun dahil di maganda ang pinakita ng kasama nya na hindi naman pala may ari ng aso. Pagpasensyahan ko na lang daw at siya na ang bahala. At umalis na kami.Ewan ko lang kung ipagamot pa nila din yung aso. Sana naman. Baka kasi kung napuruhan pa yun, e baka pinulutan pa nila at pinambili ng toma yung binigay ko. Baka lang naman pero malaki ang tsansa.

Di ko pa rin makalimutan ang itsura nung lalake na yun. Nanlalaki ang mata sa pagduro duro pa sa amin. Kung may bato pa siguro na nadampot, baka binato pa kami. Nakakatakot. Oo nga at aso yun. Pero para umakto sila ng ganon dahil sa nangyari, naiisip ko tuloy na valid nga siguro yung rason ng mga tumatakbo sa nasagasaan nila lalo kung tao at sa ganong uri ng lugar. Hindi pa yun yung tipo ng magulong lugar talaga pero yung matyempo ka sa mga umpukan ng lasing, lalo may kasama kang bata, imbes matulungan yung nasagasaan, uunahin pa nilang kuyugin yung nakasagasa.

Sa kabilang banda, buti na rin naranasan ko yung ganito. Iba pala yung ganong pangyayari. Yung may biglang tatawid na hindi ka na makakapreno. Kahit anong ingat mo, mangyayari pa rin. Kaya sana yung mga tumatawid, matuto ring tumingin muna bago humakbang. Maraming pagkakataon kasi, yung driver naman ay walang kasalanan pero dahil sa batas sa bansa natin, kung sino nasa manibela, sila na agad ang may kasalanan kahit pa yung tumawid o yung taong nasagasaan ang may kasalanan tulad nga nung isa kong kwento tungkol din dito na ako naman ang nakawitness ng pangyayari.

Nakaka trauma din. Pero may isa pang nakakatrauma na nangyari sa amin nung Sabado. Saka ko naman ikkwento yun.

Kawindang na Kwentuhan sa Future

Year 4025AD. Modern Manila. Isa nang disyerto ng panahon na yun at paboritong puntahan ng mga archaeologists dahil sa dami ng nahuhukay nilang artifacts ng mga nakaraan para pag-aralan kung pano mamuhay ang mga tao noon sa minsang naging mataong lugar.

Hanggang sa nakahukay sila ng mga napreserbang mga sulatin mula sa ika-21st century. Nag evolved na ang lenggwahe ng panahon nila at ibang iba sa panahon natin ngayon. Pero ang kaalaman nila patungkol sa pananalita natin ngayon ay malawak. Kaya laking gulat nila ng mahukay nila ang ilang mga artifact ng mga komunikasyon sa lugar na yon ng ganoong panahon. Ito ang naging usapan nila.

Arch 1: Pare, kakaiba itong nadiskubre natin.

Arch 2: Bakit pare? Ano ba ang mga nakasulat dyan sa napulot mong artifact? Di ba napag-aralan na naman natin ang uri ng lenggwahe na meron ang mga tumira dito noong 15th to 20th century?

Arch 1: Oo pare! At alam din natin na maraming mga bansa ang sumakop sa kanila at nahalo na sa salita nila ang ilan. At alam din naman natin karamihan yung mga lenggwahe ng ibang bansa na yun tulad ng espanyol at ingles.

Arch 2: Tama ka dyan. E ano ba yan? Bakit mo nasabing kakaiba? Baka naman baybayin yan o kaya chinese or japanese characters?

Arch 1: Hindi e. Halos pareho ng mga titik na ginamit nila pero iba ang template!

Arch 2: Anong template? Bakit? Di ba ikaw ang expert dyan? Imposible namang may iba pa silang mga tao noon na di natin pa napag-aaralan? O baka may iba pa nga?

Arch 1: Oo pare, mukhang may iba pa nga! At mukhang lumaganap sila sa 21st century. At mukhang hindi lang iisang grupo!

Arch 2: Hyper ka na pare ah. Panong naging di lang iisa? Pano mo nalaman? 

Arch 1: Magkaiba kasi sila ng format eh. Basta pre. Tingin ko, iba ito! Di kaya nasakop sila ng aliens dati? Di kaya may mga extra terrestrial na bumaba sa lugar nila noon na nagturo sa kanila ng maraming bagay? 

Arch 2: Ano yan? Parang Ancient Aliens? Yung mga tinatawag na Annunaki? Yung mga BC civilization? Pare anlayo nun ah.

Arch 1: Parang ganon pare. Pero ito, iba nga. Malayo ito! Pero mukhang laganap at marami ang mga artifacts na may ganon ang format ng sulat. Putsa pare, matindi itong nadiskubre natin! Mukhang may Ancient Aliens din na bumaba noon sa Old Manila. Di kaya sila rin ang dahilan kung bakit nasira ang lugar nila? 

Arch 2: Don't jump into conclusions pare. Pero teka, kung may mga Annunaki noon, ano kaya ang tawag sa mga yan.

Arch 1: Eto pare. Tingin ko mga aliens din ito. May mga pictures na nandito. Parang isang pamilya. May mga bata at... at....

Arch 2: Ano pare? Ano. Wag mo ko bitinin! Ano ba nakasulat.

Arch 1: Junakis!

Arch 2: Ano?!!!

Arch 1: Junakis! Katunog ng Annunaki! Ito na nga ata ang tawag sa kanila! Yan ang caption sa picture at mukhang sa sinaunang dyaryo pa nakasulat! Ibig sabihin, it's a public knowledge pare! 

Arch 2: Oo nga pare! Tama ka. Isang malaking discovery ito! Ano ba ang nakasulat?

Arch 1: Eto pare. Subukan mong intindihin. Sabihin mo sa kin kung may alam kang ganitong uri ng lenggwahe ng mga sinaunang tao sa Manila.

Arch 2: Sige.

Arch 1: "Itetch ang junakis ng magdyowawers na starlaloo. Winnie Monsod ang feslak ng mga junakis, in ferness. Keri mo teh?"

Arch 2: What the...! Iba yan pare!

Arch 1: Sabi ko sa yo eh. At Junakis pare. Mukhang iyon ang clue dito.

Arch 2: E teka, sabi mo dalawang set? Ano pa yung isa?

Arch 1: Eto pare, may na froze na lumang teknolohiya ng mobile phone. Yung tinatawag nilang LED. Eto ang nakasulat.

Arch 2: Ano pare?

Arch 1: "EoWzzz P0whzzz. MuXZZZt5 n9 Powsszzz Ke0wwzz444!!! Jejejeje"

Arch 2: Ansakit sa ulo nyan pre. Ano ba yan, hexadecimal o ano?

Arch 1: Ewan ko pre. Pero pansin ko, andaming mga ganitong mga artifacts na ang dulo ng mga salita ay "Jejeje".

Arch 2: Baka yan ang tawag sa kanila. O baka naman yan ang pinaka punctuation nila.

Arch 1: Marahil. Pero di natin malalaman. Pansamantala, yan ang itawag naman natin sa lenggwaheng ito. "Jejeje"

Arch 2: Puede! Isang Junakis at isang Jejejeje.

Arch 1: Tama. At dapat natin pa lalo itong pag-aralan. Malaking discovery ito sa ancient civilization ng old Manila.

Arch 2: Sabihan natin ang iba na maghukay din dito. Pagtulungan pa nating hanapan ng mga makakatulong na artifacts para makilala natin lalo ang mga "Jejeje" at mga "Junakis".

Kawawang archeologists ng future. Pero pano kaya kung ganyan din pala ang mga nahuhukay ng mga archaeologists natin ngayon?

Utak Iskwater?

Yung paglalaro sa kalye nung bata ako, tingin ko malaking tulong kung kaya kahit papano ay healthy ako kumpara sa mas maraming bata ngayon na hindi naranasang marumihan, mainitan ng araw o magtatakbo at pawisan sa kalye. Yun din madalas sabihin ng mga matatanda ngayon. Pero bakit ganon, di ba sila din naman yung nagpalaki sa mga nagkaroon ng mga bagong anak ngayon? Di ba nila yun itinuro sa kanila?

Isang beses, galing ako sa bahay ng mga magulang ko papasok ng trabaho. Panggabi ako. Iniwan ko yung sasakyan dun at magcocommute na lang ako papasok para tipid. Pagdating ko sa kanto, may 3 batang na naglalaro ng habulan. Sa may tabi ng highway. Nanliliit ako sa bawat takbo nila. Lumalampas kasi sila sa kalsada mismo. Blind curve pa naman yung daan dun sa may kanto namin. Sa kaba, pinagsabihan ko sila na wag dun tumakbo. Malawak pa naman yung sidewalk at yung harapan nung mga saradong store kaya wag na sila lumampas. Hindi ako pinakinggan. Siguro mga nasa edad 9-12 yung mga bata.

At tulad ng kinakatakot ko, pagtakbo ng isang batang lalake, saktong may parating na tricycle. Nabundol ang bata mula sa likod. Nauntog pa ito sa mismong side car. Buti na lang di gaano mabilis ang takbo ng tricycle. Bumaba yung driver at kinumusta yung bata. Lumapit ako at inis na inis na rin sa nangyari dahil nga sa kakulitan ng bata at di pakikinig sa paalala ko. Paalis na sana yung driver pero sabi ko baka may damage yung bata, dapat mapacheck muna sa hospital. Sabi ko naman sa mga kasama ng bata, tawagin yung magulang nung naaksidente para malaman yung kalagayan.

Dumating maya maya yung nanay at nakaharap yung driver. Pinaliwanag nung driver yung nangyari. Habang naguusap sila, nagsalita na rin ako at sinabi ko na di kasi nakikinig yung mga anak nila at buti na lang ay di napuruhan yung anak nya. Sabi sa kin nung nanay "e kayo tong may hawak ng manibela e". Nagulat ako sa reaksyon nya. Sabi ko, ale, hindi ho ako ang driver. Witness lang ako at ako nga yung pumigil sa driver na umalis at pinatawag ko kayo dito. Di pa rin tumigil sa pagtaas ng boses yung ale.

Nainis na rin ako at nagtaas ng boses. Sabi ko, e kung yung anak nyo ay natutong makinig at hindi naging bastos nung pinagsasabihan ko, hindi mangyayari yan. At pasalamat pa sila at di ko iniwan yung anak nya at baka nabalian yan at natakbuhan ng driver, ano na lang gagawin nila.

Hindi ko ineexpect magpasalamat sya pero ang ginawa pa nya ay kabaligtaran. Sinigawan pa ko at sinabihan na lasing daw ata ako at bakit ko siya pinapakialaman. Di naman daw pala ako ang nakabangga. Maya maya dumadami sila. May isa pang kapatid nya na babae din na dumadakdak. Yung mga kapitbahay nila sa area na yun sa may kanto, naglabasan na rin. Kulang na lang e kuyugin ako. Siguro namukhaan din ako ng iba kaya di nangyari yun. Dun din kasi sa lugar na yun ako lumaki. Pero gigil na gigil na talaga ako. Ako na nga ang nagmalasakit, ako pa ang pinagtutulungan. Kung hindi lang babae yun, baka nasapak ko na. May dumaan maya maya na isa pang tricycle at kilala ko yung driver. Si Manong Lando, yung pinsan ng mga barkada ko na kadalasang kainuman din ng tatay ko. Nakita nya ang nangyari at isinakay na lang ako sa tricycle nya at inilayo sa sitwasyon.

Mahirap na raw awatin yung mga yun at di talaga gumagamit ng isip. Kaya wala ako magagawa kahit anong rason. Gigil na gigil pa rin ako hanggang sa trabaho ko. Kinabukasan, sinabi ko yung mga nangyari sa magulang at mga kamag-anak ko. Kilala pala ng katrabaho ng tito ko yung nanay na nang-away sa kin. Pinagsabihan nya at hiyang hiya daw yun nung naipaliwanag kung ano ang nangyari. Nakinig yung ale dun sa katrabaho ng tito ko dahil may posisyon ata yun dun sa samahan nila sa lugar. Pero tapos na ang lahat, di ko na din maalala nga yung itsura ng ale na yun kung makasalubong ko man siya.

Masakit pag nasasabihan ng iskwater. Lalo na kung tatawagin pang utak iskwater. Yan kasi ang naging comment ng ilan sa mga taong nakwentuhan ko ng ganitong pangyayari. Siguro kasi dun sila nakatira sa lupang di naman kanila. Pero tingin ko unfair na tawaging utak iskwater ang mga nakatira dun na ang ibig sabihin ay makitid na pang-unawa. Marami sa kanila ay disente ang pamumuhay. Marami sa kanila ay kaibigan ko. Maging yung tumulong sa kin na tricycle driver at yung kumausap dun sa ale ay mga kakilala ko at dun din nakatira. Ilan sa mga kababata ko, karamihan kung tutuusin, ay dun din lumaki. Nabalitaan ko na may iba sa kanila nalulong na sa bisyo at may mga nakulong pa nga. Pero marami sa kanila ang natuwa ako dahil umasenso na rin sa buhay dahil sa pagsisikap.


Yung mga kalaro ko sa kalye nung bata ako, iba iba na rin ang sitwasyon namin ngayon sa buhay. Marami naman sa kanila hanggang ngayon nakakausap ko pa rin. Masaya yung mga pangyayari nung bata ako. Yun ay dahil sa mga nakasama ko. Dun sa mga taong yun umikot ang kabataan ko. Simple lang ang tinakbo ng buhay ko nun at hanggang ngayon, dala dala ko yun. Ultimo mga basura na tulad ng balat ng sigarilyo at candy, tansan, mga piraso ng kahoy, lumang gulong at kung ano ano pa ay masaya na kaming paglaruan. Yan yung sinasabing simple para sa kin. Simple dahil kuntento kami ng mga panahon na yun. Kung yan ang pagiging utak iskwater, naging ganon din ako minsan. At hanggang ngayon, ganon pa rin naman ako kadalasan.